Schot in de zaak !

Jullie zitten hoogstwaarschijnlijk te hunkeren naar nieuwer nieuws. Ik heb er, maar het is niet zo goed als gehoopt. We hebben de stabiliteitsstudie op een schets gekregen van de architect en euhm.. op z'n zachtst gezegd vermoeden we dat die ingenieurs dachten dat we er een gigantisch fort op gingen zetten. Al die oude huizen, met maar een half metertje fundering, staan er na 50-60-70-80-90- en zelfs 100 jaar nog! En wat een hoop ijzer moeten wij in onze grond droppen! Waarom is dát nodig?! Ruben heeft het eens uitgerekend. Als zijn berekening klopt, komen we aan 1,7 ton ijzer! Gigantisch veel toch? Nu ja, gebeld naar de architect en na nog een telefoontje naar het bedrijf van de stabiliteitsstudie, dan toch tot de conclusie gekomen dat het zeker nodig is om ál het ijzer de grond in te leggen. En het wordt nog erger... We moeten de 'gemeenschappelijke' muur ondergraven in drie fasen. Dus eerste fase wordt een meter ondergraven, twee meter niet, een meter ondergraven, twee meter niet. En zo verder. De meters die zijn ondergraven volgieten met beton en laten uitharden. en zo overgaan tot fase 2, weer een meter uitgraven, een meter niet, een meter wel, een meter niet. en zo tot heel de 'gemeenschappelijke' muur op den beton staat. Dat allemaal om te voorkomen dat het huis van de buren gaat beginnen zakken. Want we moeten niet alleen een vorstrand rond de betonplaat graven maar ook midden in de betonplaat. En als we dat doen, dan bestaat de kans op verschuiving.

Hier enkel foto's:

Isolatie aan de achterkant en de gemeenschappelijke muur.

Leidingen zijn deze keer onder de stabilisé gelegd. We hebben ons lesje geleerd.

De leidingen rechtstreeks naar buiten.

Zwarte plastiek om de muur te beschermen tegen vocht.

Het 'beetje' ijzer dat Ruben is gaan halen... Toch wel ietsiepietsie overladen...

  

De plastiek ligt op de bodem. Maar de extra vorstrand moet nog gegraven worden. Meer foto's volgen.